Dąb Szypułkowy
Dąb szypułkowy (Quercus robur L.)
gatunek dębu, drzewa liściastego z rodziny bukowatych, występujący w Europie (z wyjątkiem północnej Skandynawii) oraz południowo-wschodniej Azji. W Polsce bardziej pospolity od dębu bezszypułkowego. Ceniony ze względu na wytrzymałe, twarde i trwałe drewno. Jest gatunkiem długowiecznym, żyje ponad 700 lat. Jest symbolem długowieczności, dostojeństwa i siły. Stare okazy nierzadko chronione są jako pomniki przyrody.
Na skraju lasu, przy głównej drodze wiodącej z Nakła do Bydgoszczy (wjazd do Potulic) rośnie niezwykle okazały dąb szypułkowy liczący ponad 900 lat.
O wielkości tego drzewa świadczą jego rozmiary: obwód w pierśnicy 720 cm, wysokość 35 m, rozpiętość korony 25 m. W 1954 r. dąb uznano za pomnik przyrody, a w 1995 r. nadano mu imię Władysława Szafera.
Władysław Szafer urodził się 23 lipca 1886 r. w Sosnowcu. Był twórcą ochrony przyrody w Polsce, współtwórcą wielu parków narodowych i rezerwatów oraz Ligi Ochrony Przyrody. Założył i prowadził Instytut Botaniki Polskiej Akademii Nauk, Instytut Ochrony Przyrody PAN. Był współautorem "Flory polskiej" i "Szaty roślinnej Polski", autorem nowatorsko brzmiącego niegdyś hasła: "Ochrona przyrody ochroną człowieka".
